Genç İşsizliği ve Ücretsiz Staj Döngüsü

Yeni mezundan deneyim isteniyor; deneyim kazanmak için ücretsiz ya da çok düşük ücretli çalışması bekleniyor. Genç İşsizliği ve Ücretsiz Staj Döngüsü sorusu böyle bir anda soyut ekonomi kitabından çıkıp hayatımızın içine giriyor. İş konuştuğumuzda yalnız üretimi değil; kira gününü, bakım yükünü, boş zamanı ve kötü bir ilişkiye hayır diyebilme gücünü de konuşuyoruz. Eğitimden işe geçiş ve gençlik içinde seçenekler çok görünebilir, fakat öğrenciler, yeni mezunlar ve gelir desteği olmayan aileler aynı pazarlık gücüne ve bekleme imkânına sahip değildir. Ekonomik ilişkiyi anlamak için yalnız sözleşmede ne yazdığına değil, o sözleşmeyi reddetmenin neye mal olduğuna da bakmak gerekir.

TÜİK’in 2025 yıllık verisinde işsizlik oranı yüzde 8,3, istihdam oranı yüzde 49 olarak açıklandı; kadınların istihdam oranı erkeklerin çok altında kaldı. ILO’nun 2025 küresel görünümü ise genç işsizliği, cinsiyet eşitsizliği ve yavaşlayan istihdam artışının sürdüğünü vurguluyor. Tek oranlar önemli olmakla birlikte, aramaktan vazgeçenleri, eksik çalışanları ve işin niteliğini aynı açıklıkla göstermez. Bu veriler burada savunulan düşüncenin yerine geçmiyor; her ülke, sektör ve hane aynı deneyimi yaşamıyor. Yine de stajı eğitim adı altında ücretsiz emeğe açık alan saymak alışkanlığının neleri sakladığını görmemizi sağlıyor. Aykırı Medya’nın amacı okura doğru ekonomi dersini vermek değil. Daha çok, olağan kabul ettiğimiz ücretin, borcun, iş gününün ve mülkiyetin hangi ilişkiler üzerinde durduğunu birlikte yeniden açmak.

Deneyim paradoksu

İlk iş deneyimi istenirken deneyim kazanmanın yolu ücretsiz çalışmaya bağlandığında geliri olmayan genç yarıştan çekilir. Sayılar bu ilişkinin bir bölümünü görünür kılar. Yine de oran, ortalama ve endeks hangi hanenin hangi hayatı yaşadığını tek başına söylemez. Öğrenme hedefi, süre, mentorluk, ücret ve işe geçiş ölçütü koymak, nicel veriyi reddetmek değil onu kira, zaman, cinsiyet, statü ve güç farkıyla birlikte okumaktır. Veri tartışmayı bitiren mühür değil, daha iyi soruyu mümkün kılan ortak bir başlangıç olabilir.

Hatanın ardından ne olduğu bu başlığın iyi bir sınavıdır. Kurum sonucu gizliyor, çalışanı kolayca değiştiriyor veya zararı müşteriye atıyorsa öğrenme gerçekleşmez. Öğrenme hedefi, süre, mentorluk, ücret ve işe geçiş ölçütü koymak, hatayı cezasız bırakmak değil onu doğuran hedefi, iş yükünü ve yetkiyi de değiştirmektir. Sorumluluk yalnız en alttaki uygulayıcıda durduğunda ekonomi kendini korur.

Eğitim mi üretim mi?

Stajyer öğrenmekten çok sürekli işçi görevini yapıyorsa eğitim etiketi karşılıksız emeği saklar. Ölçek değiştiğinde çözümün biçimi de değişir. Bir ekip içinde güvenle yürüyen sözlü anlaşma, binlerce çalışan ve karmaşık tedarik zincirinde kapalı iktidar üretebilir. Buna karşılık büyük yapı zorunlu olarak merkezî buyruğa mahkûm değildir. Açık kayıt, seçilmiş görev, toplu pazarlık ve geri çağırma, karmaşıklığı yönetirken sözü paylaşmanın yollarıdır.

Belki de eğitim mi üretim mi? için en dürüst başlangıç, tek bir kahraman çözüm aramaktan vazgeçmektir. Ücret artışı hizmet yokluğunda eriyebilir, teknoloji süreyi kısaltmak yerine tempoyu büyütebilir, kooperatif içeride yeni hiyerarşi kurabilir. Çözümün başarısı adıyla değil gücü gerçekten dağıtıp dağıtmadığı ve hayatı sürdürülebilir kılıp kılmadığıyla ölçülmelidir.

Aile desteği ayrıcalığı

Aylarca ücretsiz çalışabilmek beceriden önce ailenin barınma ve geçim desteğine bağlıdır. Bu başlıkta niyet önemli ama yeterli değil. İyi niyetli yönetici de bütçe ve rekabet baskısıyla zararlı bir düzeni sürdürebilir; zor durumda olan küçük işletme de maliyetini daha güçsüz çalışana devredebilir. Deneyim kazanma sözü ne zaman genç emeğinin karşılıksız kullanımına dönüşür? Cevabı kişinin karakterinde aramak yerine, itiraz edildiğinde ne olduğuna ve zararı kimin üstlendiğine bakmak daha açıklayıcıdır.

Aile desteği ayrıcalığı meselesinde önemli olan yalnız sonuç değil süreçtir. İyi bir ücret veya hizmet yukarıdan verildiğinde hayatı gerçekten kolaylaştırabilir; yine de onu alanların karar gücü değişmemiş olabilir. Hak ile lütuf arasındaki fark, yardımın büyüklüğünden çok şartların birlikte konulabilmesi ve kaynağın keyfî biçimde geri çekilememesidir.

Belirsiz vaat

“İyi olursan işe alırız” sözü ölçüt ve süre olmadığında emeği karşılıksız tutan umuda dönüşebilir. Bireysel çözümün gerçek ama dar bir yeri var. Kişi bütçe yapabilir, yeni beceri öğrenebilir, iş değiştirebilir veya sınır koyabilir. Ne var ki stajı eğitim adı altında ücretsiz emeğe açık alan saymak, milyonlarca insanın aynı anda yaşadığı sorunu yalnız kişisel dayanıklılık sınavına çevirir. Ortak kural değişmediğinde bir kişinin çıkışı çoğu zaman başka birinin aynı yere girmesiyle mümkün olur.

Belirsiz vaat üzerinde durmak bakımın ekonomi içindeki yerini de açar. Her çalışan çocukluk, hastalık, dinlenme ve gündelik yeniden üretim dönemlerinde başkalarının emeğine bağlıdır. Bu bağı görünmez tutmak bağımsız birey efsanesini korur; maliyeti ise çoğu zaman kadınlara, göçmenlere ve düşük ücretlilere bırakır. Karşılıklı bağımlılığı kabul etmek özgürlüğü küçültmez, gerçek koşuluna yerleştirir.

Nitelikli staj

Açık öğrenme planı, mentor, sınırlı süre, ücret ve geri bildirim stajı gerçek geçiş aracına çevirebilir. Burada sık rastlanan iki uç var: Piyasanın çıkan sonucu zaten haklı kıldığına inanmak ve bütün farkları tek bir kötü niyete bağlamak. İkisi de ilişkinin nasıl sürdüğünü açıklamakta yetersiz kalır. Öğrenme hedefi, süre, mentorluk, ücret ve işe geçiş ölçütü koymak, ücretin, sözleşmenin ve mülkiyetin arkasındaki günlük kuralları görünür kılar; böylece eleştiri yalnız suçlu aramaktan çıkar, değiştirilebilir düğümlere yönelir.

Bu yaklaşım her ekonomik farkı sömürü saymak değildir. Beceri, sorumluluk, yatırım ve risk gerçek farklar yaratabilir. Nitelikli staj, bu farkların neden kalıcı buyurma gücüne ve sınırsız gelir hakkına dönüşmesi gerektiğini ayrıca sormamızı sağlar. Gerekçesi açıklanamayan ayrıcalık, “piyasa böyle” denildiğinde meşru olmaz; yalnız tartışmadan korunur.

Deneyim kazanma sözü ne zaman genç emeğinin karşılıksız kullanımına dönüşür? Bunu tek cümleyle kapatmak kolay olurdu; oysa Genç İşsizliği ve Ücretsiz Staj Döngüsü tam da kolay cevabın dışında kalan güç farklarını görünür kıldığı ölçüde işe yarıyor. Öğrenme hedefi, süre, mentorluk, ücret ve işe geçiş ölçütü koymak ancak sonuçtan etkilenenlerin bilgisi, gerçek itiraz hakkı ve kötü seçeneği reddedebilecek maddi güvenceyle birlikte anlam taşır. Anarşist düşüncenin ekonomi tartışmasına kattığı kuşku, her örgütlenmeyi dağıtmak değil; üretimi mümkün kılanların neden üretimin amacı ve koşulları üzerinde bu kadar az söz sahibi olduğunu sormaktır.

Ekonomi bizden uzakta, yalnız uzmanların okuyabildiği rakamlar alanı değil. Vardiyayı kimin hazırladığı, evdeki ücretsiz işi kimin yaptığı, fiyat artınca hangi harcamadan vazgeçildiği ve teknoloji zaman kazandırdığında bu zamanın kime kaldığı da ekonomidir. Eğitimden işe geçiş ve gençlik içindeki küçük bir kuralı bu gözle incelemek, büyük bir gelecek tasarımını beklemeden güç ilişkisini görmemizi sağlar. Belki daha özgür bir ekonomi, herkese tek bir yaşam biçimi vermekle değil; insanların ihtiyaçlarını karşılamak için birbirine bağlı olduğunu kabul ederken bu bağlılığın hiç kimseye sürekli buyurma hakkı vermemesini sağlamakla başlayacaktır.